شعرى از پابلو نرودا

ترجمه از احمد شاملو

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

 به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،
دوری كنی . ... .، 

تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .
-
امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن

زردشت‌ 
در تاريخ‌ انديشه‌ آرياييان‌ ايراني‌، نخستين‌ پايگاه‌ از آن‌ زردشت‌، حكيم‌ ايران‌ باستان‌ است‌. هنگامي‌ كه‌ در دشتهاي‌ آسياي‌ ميانه‌ سرودهاي‌ ودايي‌ پرداخته‌ مي‌شدند، آرياييان‌ ايران‌ كه‌ از گشت‌ و گذار دائم‌ به‌ تنگ‌ آمده‌ بودند، به‌ زندگي‌ سكوني‌ تن‌ در دادند و آغاز كشاورزي‌ كردند. ولي‌ نظام‌ زندگي‌ فلاحتي‌ مخصوصاً استقرار اصل‌ ماليكت‌؛ آنان‌ را مورد نفرت‌ ساير اقوام‌ آريايي‌ كه‌ هنوز خانه‌ به‌ دوشي‌ آغازين‌ را ترك‌ نگفته‌ بودند. گاه‌به‌گاه‌ به‌ تاراج‌ خان‌ و مان‌ خويشاوندان‌ متمدن‌ خود دست‌ مي‌زدند، قرار دارد. 

تعارضي‌ كه‌ ميان‌ زندگي‌ سكوني‌ و خانه‌ به‌ دوشي‌ وجود داشت‌، آرياييان‌ ايراني‌ و غير ايراني‌ را به‌ ستيزه‌ برانگيخت‌. نخستين‌ جلوه‌ اين‌ ستيزه‌ تقسيم‌ خدايان‌ آريايي‌ به‌ دو بخش‌ - دِواها و اهوراها - بود. هر يك‌ از دو شاخه‌ آريايي‌ بخشي‌ از خدايان‌ را به‌ خود منحصر كرد و بخش‌ ديگر را به‌ كنار زد. بدين‌ ترتيب‌ جدايي‌ آرياييان‌ آغاز شد و رفته‌رفته‌ به‌ استقلال‌ آرياييان‌ ايراني‌ و ظهور نظام‌ ديني‌ زردشت‌، پيغمبر بزرگي‌ كه‌ در عصر سولون‌ و تالس‌ مي‌زيست‌، انجاميد. (1)
در پرتو ناچيز خاورشناسي‌ كنوني‌، ايرانيان‌ باستان‌ را مي‌بينيم‌ كه‌ به‌ هنگام‌ ظهور زردشت‌ به‌ دو جناح‌ بخش‌ شده‌اند: پيروان‌ نيروهاي‌ خوب‌ خودي‌ و هواداران‌ نيروهاي‌ بد بيگانه‌. زردشت‌ نيز پا در ميدان‌ اين‌ پيكار مي‌نهد و با شور اخلاقي‌ خود، پرستش‌ ديوان‌ بيگانه‌ را منسوخ‌ مي‌كند و شعائر دشوار كاهنان‌ مغ‌ را از رواج‌ مي‌اندازد. 

بررسي‌ خاستگاه‌ و رشد نظام‌ ديني‌ زردشت‌ در بحث‌ كنوني‌ ما نمي‌گنجد. كار ما صرفاً پژوهشي‌ كوتاه‌ درباره‌ جنبه‌ فلسفي‌ آن‌ آيين‌ است‌. بنابراين‌ نظام‌ فكري‌ زردشت‌ را تنها از لحاظ‌ تثليث‌ پرارج‌ فلسفه‌ يعني‌ سه‌ موضوع‌ خدا و انسان‌ و طبيعت‌ مطمح‌ نظر مي‌سازيم‌.
گاي‌گر در كتاب‌ تمدن‌ ايرانيان‌ خاوري‌ در عصرهاي‌ باستان‌ (2) اشاره‌ مي‌كند كه‌ زردشت‌ دو اصل‌ اساسي‌ از آرياييان‌ پيشين‌ به‌ ارث‌ برد:
1- قانون‌ ذاتي‌ طبيعت‌ است‌.
2- كشاكش‌ در ذات‌ طبيعت‌ راه‌ دارد.
زردشت‌ در آينه‌ تمام‌ نماي‌ هستي‌ قانون‌ و كشاكش‌ ديد و بناي‌ فلسفي‌ نظام‌ خود را بر اين‌ دو بنياد برآورد. مسئله‌اي‌ كه‌ او را مشغول‌ داشت‌، آشتي‌ دادن‌ بدي‌ با نيكي‌ جاويدان‌ خدا بود. پيشينيان‌ ارواح‌ نيك‌ متعدد مي‌پرستيدند. زردشت‌ آن‌ ارواح‌ را يگانگي‌ بخشيد و آن‌ يگانه‌ را «اهورامزدا» خواند. بر همين‌ سياق‌ همه‌ ارواح‌ بد را يگانه‌ شمرد و «دروج‌ - اهريمن‌» ناميد. بنابراين‌ زردشت‌ به‌ دو بن‌ يا بنياد رسيد، ولي‌ چنان‌ كه‌ هاگ‌ نوشته‌ است‌، دو بن‌ هستي‌ را دو نيرو يا دو فعاليت‌ مستقل‌ ندانست‌، بلكه‌ بهره‌ها يا وجوه‌ دو گانه‌ يك‌ وجود اولي‌ انگاشت‌. از اينجاست‌ كه‌ در نظر هاگ‌، پيغمبر ايران‌ باستان‌ از جهت‌ ديني‌، يكتا پرست‌ است‌ و از حيث‌ فلسفي‌، دوگراي‌. (3)
اما اگر به‌ دو روح‌ - روح‌ خالق‌ هستي‌ و روح‌ خالق‌ نيستي‌- اعتقاد كنيم‌ (4) و باور داريم‌ كه‌ اين‌ دو در يك‌ وجود متعال‌ به‌ هم‌ مي‌پيوندند و يگانه‌ مي‌گردند، (5) به‌ ناگزير بايد اصل‌ شر را جز و ذات‌ خدا پنداريم‌ و كشاكش‌ خير و شر را همانا جنگ‌ خدا با ........

کودکان فلسطینی در بخش قدیمی بیت المقدس در برابر گنبد قبه الصخره.

مسلمانان بلغارستان، در حال برگزاری نماز عید فطر در مسجدی در مرکز شهر صوفیه.

دختران پاکستانی، دستان خود را در عید فطر با حنا تزئین کرده اند.

کودکی عربستانی نماز عید فطر را در مسجد امام ترکی بن عبدالله ریاض تماشا می کند.

مسلمانان آلبانیایی هم در تیرانا نماز عید فطر را برگزار می کنند.

---عکسها بر گرفته از سایت بی بی سی

به نام خدا

طبق برآوردهای علمی، تولد ماه پس از نیمروز فردا دوشنبه 8 مهرماه 1387 برابر  با 30 رمضان 1429 خواهد بود و به همین دلیل، روز سه شنبه 9 مهر ماه، برابر با اول شوال و روز عید فطر خواهد بود. ان شاء الله بر همه ی مؤمنان مبارک باشد.

چه رنجی بزرگ تر از اینکه ملتی عاشق علی باشد و عاقبت یزید را داشته باشد؟و چه رنجی بالاتر از اینکه کسانی که می بینیم در چه سطحی از معنویت، از آگاهی، از منطق و از انصاف هستند باید از علی و از مکتب علی سخن بگویند و مردم را با مکتب علی آشنا کنند؟ و چه رنجی بالاتر از اینکه در این دنیا یک ملتی، یک گروهی هست که مارک علی بر پیشانی سرنوشتش خورده و از فقر، از خواب، از تخدیر، از تفرقه و از کوتاه اندیشی، و از بدبینی، ضعف و ذلت رنج ببرد؟ و چه رنجی بالاتر از اینکه الان می بینیم نسل قدیم ما که به علی و به مذهب علی وفادار مانده، قدرت زایندگی خودش و حرکت خودش را از دست داده، به جمود و توقف دچار شده و نسل آینده را نمی تواند به تاریخ و فرهنگ و مذهب علی پیوند دهد و آنچه را که شهدای بزرگ شیعه و علمای بزرگ شیعه و بزرگان و فداکاران و مردم عاشق شیعه به این نسل سپرده اند نمی توانند به نسل بعد از خود انتقال دهند. این نسل کهنه میشود، فرسوده می شود و شده است، و دارد رو به زوال می رود و دارد میمیرد. و جانشین اش پوچی و جانشین اش فقر معنوی و جانشینش جهل و بریدگی و گسستگی با گذشته است. و با علی، الان در شرایط خاصی هستیم. هیچ شبی، هیچ لحظه ای بهتر از این شب و این لحظه نیست که چنین مساله ای مطرح شود. البته نه در چنین فرصتی و نه توسط کسی چون من. ولی چه باید کرد؟ به هر حال چنین پیش آمده. من فرصت این را ندارم و حال این را ندارم که خیلی با احساس حرف بزنم و خیلی با منطق و شمرده حرف بزنم. فقط شما از هر کلمه من مجموعه دردی را که در پشتش انباشته است، بفهمید.

فرصتی است که از دست می رود. یک نسل وسط بین نسل آینده و گذشته وجود دارد. همه امید ما و سرمایه ما همین است. همین گروهی که هنوز در جست وجوی مذهب خودشان هستند و هنوز دغدغه شناختن مذهب خودشان را دارند. و هنوز دوست دارند ............